De persoon achter de vraag
Ik leerde paardrijden voordat ik leerde hoe ik bij paarden kon zijn.
In mijn woorden
Onze kijk op het Leven is niet meer dezelfde na een ontmoeting met een paard.
Als we de natuur van paarden zien, zien we onze eigen natuur. En het gordijn van afgescheidenheid valt. We zijn deel van de Natuur, en we zijn uniek.
En plotseling wordt er door deze verbondenheid iets over onszelf overduidelijk, en het blijft diep in ons geheugen verankerd.
Dit is mijn persoonlijke beleving. Probeer het zelf!
Over mij
Ik ben Marzena, een mens met een sterke band met de natuur, geboren in Gdańsk, Polen, in 1974.
Ik groeide op op ongeveer een kilometer van de Oostzee, en van kinds af aan voelde ik me diep verbonden met mijn eigen natuur. Ik heb altijd veel waarde gehecht aan vriendschap, loyaliteit, spontaniteit en leven in het moment. Al toen ik heel jong was, kon ik iets horen wat ik later mijn innerlijke stem zou noemen.
En er waren paarden.
Paarden waren altijd ergens in mijn leven, ook al mocht ik er nooit een hebben. Ik ging naar de renbaan wanneer ik maar kon, soms tegen de wil van mijn ouders in. Als ik schilderde, schilderde ik paarden. Ik verzamelde ansichtkaarten met paarden, knipte foto's van paarden uit kranten en bewaarde ze in schriften. Het beetje geld dat ik had, gaf ik uit aan alles wat met ze te maken had.
Paarden waren mijn leven, al voordat ik er een kon hebben.
Ik koos voor een sportopleiding omdat dat leuk klonk, en uiteindelijk studeerde ik af met een dubbele kwalificatie: in toerisme en als sportleraar. Toen was ik al moeder, en nadat mijn huwelijk was geëindigd, besloot ik een nieuw leven te beginnen in een ander land.
Ik verhuisde naar Duitsland, naar Heidelberg, waar ik studeerde en werkte, nieuwe talen leerde en mijn zoon opvoedde. Zo'n twaalf jaar werkte ik als fitnesstrainer, personal trainer en fysiotherapietrainer, en bleef ik studeren en mijn kennis van de lichamelijke zorg voor mensen verdiepen.
Van buitenaf gezien had ik veel dingen die ik genoeg had kunnen vinden. Ik verdiende goed, reisde met mijn zoon, had vrienden en had een leven opgebouwd.
Maar er ontbrak iets.
Ik had het gevoel dat ik maar een klein deel leefde van het potentieel dat ik in deze wereld had meegebracht. Ik begon mezelf af te vragen: Wat is dit potentieel? Wat is er nog niet tot uitdrukking gekomen?
Ik wist het antwoord niet.
Dus begon ik andere mensen te vragen hoe je de stem van het hoofd onderscheidt van de stem van de ziel. Tijdens een workshop hoorde ik plotseling heel sterk één woord in mezelf:
Ibiza.
Mijn hoofd wist dat Ibiza niet mijn plan was. En op de een of andere manier was dat precies waarom ik luisterde.
Ik volgde de roep. Mijn zoon en ik kwamen naar Ibiza met twee mountainbikes. Ik wilde contact maken met de wortels van het eiland, met zijn land, met de aarde onder mijn voeten. Ik vroeg me af of ik hier misschien een plek zou vinden die in diepere zin als thuis voelde.
Ik woon nu al vijftien jaar op Ibiza.
In deze jaren heb ik veel verschillende levens geleefd binnen één leven. Ik heb avonturen, ontmoetingen en ervaringen gehad uit zoveel verschillende hoeken dat ik er films over zou kunnen maken of boeken over zou kunnen schrijven.
En door dit alles heen kwam ik steeds terug bij dezelfde vraag:
Wat is mijn potentieel nu werkelijk?
Een van de grootste lessen die ik leerde, was nee zeggen — herkennen wat van mij is en wat niet, en beter naar mezelf luisteren.
En nu voelt er iets anders.
Ik geloof dat het project Horse Presence verbonden kan zijn met het potentieel waar ik al die jaren naar heb gezocht.
Ik zie het paard als een deur — een deur naar iets dat zich veel dieper kan openen dan alleen onze relatie met een dier.
Op dit moment sta ik aan het begin van deze reis: ik draag het idee nog grotendeels zelf en deel het met vrienden, terwijl ik het project en deze website tot leven breng.
Maar ik denk niet dat ik lang alleen zal blijven.
Ik voel me heel gelukkig dat ik woon op de plek waar ik nu ben — in dit mooie, magische deel van Ibiza. Ik voel dat Ibiza een eigen, krachtige energie heeft, en dat ideeën die hier vanuit het hart geboren worden een bijzondere impuls kunnen krijgen om te groeien, zich te ontwikkelen en misschien iets te worden dat veel groter is dan de persoon die ze als eerste bedacht.
Misschien is dit het potentieel waar ik naar zocht.
Misschien is dit de deur die nu opengaat.
En misschien is Horse Presence het begin van iets dat niet alleen over mij gaat, maar iets wat ik hier ben om in de wereld te brengen.
Vóór het thuisDe jaren vóór Our Home Can Tigres
Het begon met één paard. Daj Buzi.
Missie
Open, persoonlijke brief van de initiatiefnemer van Horse Presence
Ik ben de initiatiefnemer van Horse Presence en degene die verantwoordelijk is voor de richting van Pilot 001. Ik breng wat ik zelf heb beleefd, de vragen, de onderzoekspraktijk en de visie.
Ik ken de waarde van de aanwezigheid van paarden. Ik weet dat het leven van een paard waarde heeft voordat wij het een doel geven. Ik weet dat het iets bijzonders is om in de aanwezigheid van een paard te zijn.
En ik denk dat het ertoe doet dat we dit onthouden.
Want op dit moment hebben we een wereld gebouwd waarin de waarde van een paard heel vaak wordt afgemeten aan wat het paard voor ons kan doen: gereden worden, wedstrijden lopen, fokken, werken, optreden. En als het paard die dingen niet kan, houden we te gemakkelijk op de waarde te zien die er altijd al was.
Als iemand die altijd heeft verlangd naar de aanwezigheid van paarden, en als begeleider van systemisch werk met ondersteuning van paarden, heb ik mijn eigen beleving.
Maar ik wil geen project bouwen waarin mijn mening het bewijs wordt.
Mijn rol is de vragen te stellen, de omstandigheden te scheppen waarin ze onderzocht kunnen worden, mensen met verschillende vormen van kennis samen te brengen, en bereid te blijven om te ontdekken dat het antwoord anders kan zijn dan ik verwachtte.
Daarom vraagt Horse Presence in plaats van te vertellen.
Marzena
