ONDERZOEK/DUURZAAMHEID
Wat er nodig is om een plek te laten voortbestaan.
Er is een dunne lijn tussen een paard dat alleen maar overleeft en een paard dat werkelijk goed leeft. Dezelfde lijn loopt door het leven van de persoon die ervoor zorgt.
Een plek waar paarden gewoon leven, kan alleen blijven bestaan als beiden aan de goede kant van die lijn staan. Als een paard ziek wordt, kan de plek overleven zolang de verzorger gezond blijft, de middelen heeft om het te laten behandelen en de kosten van de genezing kan dragen. Maar als de verzorger ziek wordt, komt alles in gevaar. Er is geen vergelijkbaar vangnet, niemand die het leven draagt dat alle andere levens draagt.
Andersom werkt het niet.
Misschien is het net als kinderen hebben. We nemen hun vrijheid weg om helemaal voor zichzelf te leven, en nemen de verantwoordelijkheid voor hun leven en welzijn op ons. En daarmee aanvaarden we de prijs van die verantwoordelijkheid: hun leven raakt verbonden met het onze, en het onze met het hunne.
Dat is wat duurzaamheid hier betekent. Niet of een vrijere plek goedkoper is dan stallen. Maar of een plek als deze over twintig jaar nog kan bestaan.
De kant van het paard
- Gezelschap en vrienden.
- Water, voedsel en beweging, elke dag.
- Zonlicht, en schaduw.
- Spelen.
- Een gevoel van veiligheid.
- Een dak, wanneer het er een nodig heeft.
Een paard is energie, en geld is energie. Om een dier van vijfhonderd kilo te onderhouden dat zijn natuurlijke leven niet kan leiden, is veel energie nodig. Veel paarden zien groen gras vlak achter het hek en krijgen het nooit te proeven. Alles in hun leven is kunstmatig. Veel paarden leven alleen, opgesloten, onregelmatig en te weinig gevoerd.
De kant van de verzorger
Vijf paarden, één verzorger: ongeveer vijf uur per dag, elke dag van het jaar, want de paarden kennen jou. Dat laat weinig tijd over voor ander werk. Dus moet de plek een deel van de basisbehoeften van de verzorger zelf dekken: onderdak, eten of geld.
En het mag geen gestrest leven zijn. De paarden zijn al opgesloten, tegen hun natuur in. Als we bij ze komen met een slecht humeur, verdriet of ongeduld, voelen ze dat. Ze hebben ons nodig: geduldig, stil, aanwezig en aandachtig; dan voelen ze zich veilig bij ons. Het paard voelt zich zoals jij je voelt.
Mensen die paarden redden, leven van het minimum. Al het andere gaat naar het volgende paard, het volgende geredde leven. De tandarts, de auto: geen prioriteit. Ik lift. Voor mij is de prioriteit dat het paard overleeft.
Als het niet goed gaat met de eigenaar, gaat het niet goed met de paarden. Dat gaat langzaam, want de eigenaar blijft zorgen zolang het kan. Ik heb het vaak gezien, vooral hier op Ibiza. Soms zeggen eigenaren eerlijk dat het te veel is, of dat ze ziek zijn, en ook dat is goed. Dan helpen we de paarden een andere plek te vinden voordat het te ver bergafwaarts gaat. Mensen hier zijn met elkaar verbonden, en we reageren vroeg.
Het land
Op Ibiza komt 90% van wat een paard eet per boot. Het land geeft in de winter groen, en vanaf september volop johannesbroodpeulen. Maar een paard mag van allebei maar een beetje eten: johannesbrood is een aanvulling, een beetje zoals chocolade, en te veel vers groen is zwaar voor de spijsvertering. Paarden kunnen de hele dag grazen op een veilige weide, maar rijk gras vraagt vaak om beperkte toegang, om gezondheidsproblemen te voorkomen. Hooi verbouwen is hier een gok: zaad, iemand om te zaaien, water dat er niet is of te duur is, een tractor, een balenpers, vervoer, en geen garantie op regen. Voor iemand met eigen land en machines kost het uren en brandstof; voor alle anderen kost het alles, en de kwaliteit zou niet hetzelfde zijn. Dus kopen we eersteklas hooi zonder graan, geschikt voor paarden die niet werken en weinig eiwit nodig hebben.
De paarden geven het land mest. Een deel blijft op onze grond; een deel gaat naar boeren in de buurt.
Ibiza is één geval. Op het vasteland levert het land een groter deel van het voer en kost het minder. Elke plek heeft haar eigen lijn.
Het geld
- Ongeveer 600 € per maand
- Een ruwe schatting voor één paard op Ibiza, op een plek die paarden voor anderen houdt (pupilaje). 350 € voer; 250 € voeren, mest, schoonmaken en het land. Hoeven, tandarts en dierenarts komen daar nog bij.
- Twee mensen, elk een halve baan
- Voor acht tot tien paarden.
- Het minimum, bij Our Home Can Tigres
- Voor exacte cijfers: zie de meters op de Steun-pagina: het minimum dat drie paarden elke maand op Ibiza nodig hebben.
- De cijfers
- Horse Presence laat maand voor maand in het open boek zien wat er nodig is en wat er gedekt is.
De wereld
De kracht van de energie van Ibiza en de aanwezigheid van het paard, samen met internet (HIER) en het moment waarin we allemaal leven (NU): een unieke en voor velen misschien levensveranderende combinatie. Het heeft te maken met ethiek, empathie, loyaliteit, waardigheid, spiritualiteit, lichamelijkheid, ecologie, veiligheid, instinct en intuïtie, authenticiteit, jezelf zijn, verbinding. Een krachtige mix.
Als een plek als deze niet standhoudt, vindt het paard op Ibiza meestal een andere plek. Er zijn hier veel bewuste mensen, en mensen die voor de natuur kwamen. Elders is het de slacht, of een doorgangsplek op weg daarheen.
Wat we meten
- Voor het paard
- € per paard per jaar. Uren zorg per paard per week. Dagen zonder gezelschap, beweging of schaduw: dat moet nul zijn.
- Voor de verzorger
- Uren per dag. Vrije dagen per jaar. Welke van hun basisbehoeften de plek dekt.
- Voor het land
- Ruwvoer gekocht tegenover ruwvoer van het land. Water per paard. Mest teruggegeven.
- Voor het geld
- Wat er binnenkwam, wat het dekte, maand voor maand getoond.
Wat we niet weten
Of genoeg mensen de aanwezigheid van paarden genoeg zullen waarderen, lang genoeg. Of een verzorger hier twintig jaar van kan leven. Wat het land hier kan dragen in een droog decennium. We zoeken het uit, in alle openheid.
Dat ene wat deze plek twintig jaar zou laten bestaan: vertrouwen. Allerlei vertrouwen, en vooral mijn vertrouwen in de bescherming van het Universum. Dit is een nobel doel. Er kan niets ergs gebeuren.
